Localized ang lahat ng pulitika, ayon sa konseptong pulitikal na laganap sa buong daigdig. Kung naisasalokal ang pulitika, ibig sabihin pala ay hindi maisasantabi ito. Pero bakit gayon na lamang ang panawagan sa bawat sulok ng Pilipinas na “isantabi na natin ang pulitika” lalo kung may papatapos na pamunuan at may papasok na bago?

Hindi na bago ang pagkukunwari, kaya’t sa tingin ko, nagkaka lokohan na lang kung may panig – kalimita’y parti-partido – na nagsasabing naisantabi na nila ang pulitika at meron na silang pakikipagkaisa sa ibang panig. Sunod na sasabihin, nagkakaisa na sila sa iisang layunin at iyon ay ang mapabuti ang kalagayan ng bayan, lungsod, lalawigan, o bansa.

Mahirap itong paniwalaan.

We can set aside differences, but not politics. Parang ang dating ng “pagsasantabi” ng pulitika ay makatutugon ito sa pagsasaayos ng mga lider ng mga gusot at maling kalakaran. Malabo ang layunin, at lalong malabo ang katuparan nito. Unang una, lahat ng konsepto ng pulitika ay maganda. Umiikot ang mga konsepto nito sa gawain ng pamahalaan, pagbabahagi ng kapangyarihan, pagtutuos ng palakad ng institusyong pampubliko, at ang pagsukli sa tiwala ng taumbayan. Kung gayon, ano pa ang isasantabi kung maganda naman ang bunga ng pulitika? Malinaw na ang pagkakaiba-iba ng paniniwala, ng layunin, ng mga pamamalakad at ng mga namamalakad ang maaaring isantabi. Mahirap ngunit posibleng maisantabi: ang pagkakaiba-iba.

Tao lang ang nagparumi (nagpaparumi) sa pulitika. Damay ang pulitika sa dumi ng isip. Inggitan at hilahan pababa. Tulungan sa lahat ng bagay pati kalokohan. Siraan, bait-baitan, at pagkukuntsabahan. Panahon na upang ibalik sa tamang konseptwalisasyon ang ating pagkamamamayan at pagsasabansa (nation-building). Pulitika ang kailangan. Bilang katunayan, may pulitika dati, ngayon, at magpakailanman. Sa malawak na pagtingin lalo na sa labas ng bansa, ang Pilipinas ay isang estado. Binubuo ang estado ng mga mamamayan, pamahalaan, teritoryo, at soberanya, kaya ang tanong ay: Meron naman – kumpleto naman – tayo sa apat na elemento ng estado, kung bakit hirap tayong isaalang-alang ang kapakanan ng Inang Bayan? Bakit ang pag-unlad ng Pilipinas ay nasusukat lamang sa paglago ng ekonomiya sa papel, ngunit ang naturang paglago ay hindi ramdam ng lahat at patuloy na may nalulugmok sa kahirapan?

Hindi naman ibig sabihin ay wala nang pag-asa ang bansa, ang lalawigan, ang bayan/lungsod, o ang barangay. Hindi naman ibig sabihin, wala tayong inunlad. Nataon lang na may bahaging tumatanda tayo at ang bansa natin ng paurong. Mayroong pag-unlad, mayroon ding underdevelopment. Nakatatamo ng katarungan ang ilan, at meron pa ring naghahanap ng katarungan samantalang ang iba sa kanila’y nawawalan na ng pag-asang darating pa ang katarungang hinahanap-hanap nila. Tumatanda na tayo, gayundin ang bansa. Huwag nating hayaang tumanda ng paurong ang ating kaisipan. Isama sa ating pamana ang tamang pag-iisip sa pulitika. Magtulong-tulong tayo sa kaayusan at angkop na trato sa pulitika.

The month of May is over.  Few days from now the seat of power which is Malacanang shall be occupied by the only son and namesake of the strongman Ferdinand E. Marcos.  His son Bongbong (BBM), as he is fondly called by his supporters is catapulted to power by an overwhelming vote of more than 31 million, a clear showing that “you cannot put a good man down”. His call for unity along with his positive campaigning and commitment to continue the good program of government by the outgoing President Rodrigo Roa Duterte earned him the support and backing of the electorate.

If BBM will follow the template set by his father in the fields of agriculture, education, infrastructures, health and foreign policy with the help of brilliant people in government, his dream of making this nation great again can be achieved. I have watched and heard him talk during Presidential debates about having an independent foreign policy and how he would deal with superpowers like America, Russia and China and apparently, he would not give away “a square inch of our land” to any foreigner.

Of all the presidential candidates this past election BBM is the most maligned, cursed and insulted by people in the biased mainstream media, by priests and bishops of the Roman Catholic Church, by leftist leaders and student activists and the followers of the yellow-turned-pink cult.  They miserably failed to put BBM down because the vast majority of the electorate are conscious and cognizant of their evil scheme.  Who would have approved and allowed the face of a candidate to be superimposed in the holy face of Virgin Mary? Or the church pulpit to be used as a podium for political campaigns? Honestly, it leaves a bad taste in the mouth so to speak.

Anyway, all the malicious innuendoes, baseless accusations and concocted stories about the Marcoses are now water under the bridge. The best we can do as a people is to unite and move on towards a better future.  Allowing ourselves to be enslaved in the memories of the past twisted by biased media and propagated by their believers will not do us any good.  Time is gold.  Life is short.  Let us not waste it hating and maligning each other.  Let us make the best out of our time by helping the community in our own little way.